सरूभक्तजीलाई हार्दिक धन्यवाद । स्पष्ट र संतुलित रूपमा आएको अहिलेको यो घोषणापत्र एकदम सकारात्मक छ र स्वागत योग्य पनि । स्टाटसमा देखिएको सरूभक्तजीप्रति अत्याधिक समर्थनले पनि यो कुरालाई पुष्टि गरिनै सकेकोछ ।
– मलाई राम्रै सम्झना छ, १५ वर्ष अघि अर्थात् ५ असोज २०६४ को अन्नपुर्ण पोष्टमा उहांको पठनीय र संग्रहणीय गजल कृति ‘साईवर क्याफे’ र समसायिक गजलका बारे प्रकाशित अन्तवार्तामा सोधिएको जवाफमा सरूभक्तजीले भन्नु भएको थियो– ‘पुरानै परम्परामा हिंडदा गजलले फड्को मार्न सक्तैन । अब यसको पनि अध्ययन–अध्यापन गर्नुपर्छ र गजललाई गम्भीर बिषय बनाइनु पर्छ । यसो भएमा गजल सबैको प्रिय बिधा बन्नसक्छ र आफूलाई ‘ठूलो’ ठान्नेहरूको दृष्टिकोण पनि बदलिनसक्छ । गजलप्रति परम्परागत भ्रम छ । त्यो भ्रमको कारण पहिला हल्काफूल्का बिषयमा गजल लेखिनु हो । अब गजलकारले त्यो भ्रमलाई चिर्न गम्भीर हुने बेला आएकोछ ।’
– नभन्दै सरूभक्तले भन्नुभएजस्तो त्यो बेला अब आएको छ । कारण, साहित्यलाई गम्भिर कला मानिएपछि गजलमा पनि त्यो कलात्मक शर्तको निर्वाह हुनैपर्छ । गजलमा शैलिगत–सौन्दर्य र ‘पोएट्रिक– फ्लेभर’ भेटिदैन भने छन्दले मात्र अपेक्षित त्यो कलात्मक शर्तको निर्वाह हुंदैन ।
सरूभक्तजीलाई पुनःधन्यवाद ।
( काठमाडौं निवासी पौडेल नेपाली गजलको पुनर्जागरणकालका अगुवा गजलकार हुनुहुन्छ)
