प्रिय नन्दन दाइ

आज घाटमा समुपस्थित चितवनका धेरै लेखकहरूको भ्रम तोडिएको हुनुपर्छ । मैले पनि सोचेको थिएँ, तपाईँको दुखद मृत्युमा चितवनले मनैदेखि अपुरणीय क्षति महसुस गर्ने छ । आज मलामीको जनसागरले देवघाट भरिने छ ।

नारायणी कला मन्दिरमा प्रसाद श्रेष्ठ, सहन प्रधान लगायत गायक सङ्गीतकारले स्वर्गको सुन्दर सपना फुल्ने त्यो हाम्रो गाउँ छ… गाएर दिएको ट्रिब्युट निकै प्रसंसायोग्य थियो । सोचेको थिएँ, शोकमा डुबेको नारानघाट आज देवघाटमा भीड लाग्ने छ । तपाईँले साहित्य र सङ्गीत क्षेत्रमा पुर्याएको अतुलनीय योगदानको मरणोपरान्त कदर गर्ने छ नारानघाटले । व्यापार गर्ने कलाकौशलले समृद्ध नारानघाट आज तपाईँको मृत्युमा पनि किन एक घण्टा सटर बन्द गरेर घाटसम्म आउन चाहेन ? तपाईँले जन्माउनु र हुर्काउनु भएको कला मन्दिर, जहाँ सामान्य गीत नृत्यका कार्यक्रममा पनि भीड लाग्छ- आज किन औपचारिक कार्यक्रममा मात्र सिमित भयो ? किन कैयन् लेखकहरू तपाईँको अन्तिम यात्रामा निस्कन उदासिन भए ? (लेखकहरूको उपस्थिती अन्यको तुलनामा उल्लेख्य भएको चाहीँ सत्य हो ।)

तर सत्यबोध भएको छ, सर्जकको मूल्य ओठे गुनगानमै सिमित गर्दो रहेछ समाजले । समाजको अन्तरमा सिर्जनाको मूल्य भन्दा द्रव्य, शक्ति र सत्ताकै मूल्य वजनदार रहेछ । तपाईँको ठाउँमा कोही नेता वा व्यापारी भएको भए स्थिति अर्कै हुने थियो ।

प्रिय नन्दन दाइ, तपाईँ बितेर जानु भयो । दुख छ । मृत्युको सास्वत विधान, यसरी बुझ्न पनि सकिन्छ- तपाईँ जीवन दुखबाट मुक्त हुनुभयो । तपाईँका लागि अब को साथी ? को मलामी ? ह्वगु या जी थ्व ? तर तपाईँको मृत्युले हाम्रो समाजको चिन्तन चाहीँ उदाङ्गो पारिदिएको छ ।

(मलाई माफ गर्नु नन्दन दाइ, यति नलेखि मन मानेन)