दमक, २९ भदौ । गौरादह ५ स्कुलचौन देखी हराएका दुई बच्चाहरु महाभारामा १८ दिन पछि सकुसल भेटिएको छन् ।
तर, हराएका यी दुई बच्चाहरु भेटाउन त्यो पनि प्रहरी प्रशासन बिना त्यती सजिलो भने भएन । यो बिचमा एउटा परिवारले मात्रै हैन पूरै गाँउले नै राम्ररी निदाउन पाएको थिएन् ।
भदौ २५ गतेको बिहान हामीले गौरदाह स्कुलचौनदेखी दुई जना बालबालिका हराएको भनेर सुन्यौ । त्यो खबर सुन्ने बित्तिकै हामीले बच्चा गुमाएका पीडित परिवार र त्यहाँका केही स्थानीयहरुसँग कुरा गरि घटनाको प्रकृतीको बारेमा बुझ्यौ ।
बच्चा हराएका ति परिवार एकदमै विपन्न र मुस्लीम समुदायका रहेका छन्। उनीहरुलाई दुई छाक खानपनि धौ धौ रहेछ । यस्तोमा उनीहरुले बच्चा खोज्न कसरी जाउन भनेर गाँउका सबै स्थानीय मिलेर नै पहल गरिदिए । बच्चा लिएर जाने पनि आफ्नै छिमेकी रहेको र उनी पनि एक नाबालिका रहेको हामी त्यहाँ पुगेपछि थाहा पायौ । हराउने बच्चाहरु भने १५ वर्षकी बालिका र १० वर्षका बालक थिए भने बच्चा घरबाट लिएर जाने पनि १६—१७ वर्ष की पूजा पाठक रहेछिन ।
यो घटनामा पुजा संलग्न छिन् भनेर थाहा हुने बित्तिकै स्थानीयहरुले उनलाई महारानीझोडको प्रहरी कार्यालयमा उजुरी दिए र त्यहाँबाट उनीहरुसहित घटनामा संलग्न आरोपी मानिनेलाई दमकको ईलाका प्रहरी कार्यलयमा पठाईयो । प्रहरीले नाबालिका हुन् भनेर चौकीमा राख्न नमानेपछि स्थानीयहरुको आग्रह र बच्चा लग्दै गरेको सिसिटिबी फुटेज प्रमाणको रुपमा देखाईएपछि उनलाई चौकीमा राखी सोधपुछ सुरु गरिएको थियो । उनले बारमबार झुटो बयान दिएपछि त्यो केस त्यही अल्झीरहेको थियो ।
तर, भदौ २५ गतेको दिन जेन्जीको आन्दोलनको क्रममा ईलाका प्रहरी कार्यलय दमकमा आगलागी भयो । त्यहाँ रहेका कैदीहरु पनि छोडिए । पुजा पाठक पनि त्यो दिन थानाबाट भाग्न सफल भईन् र उनी प्रहरी कार्यालयबाट निस्कने बित्तिकै आफ्नो घर फर्किन । तर, त्यहाँका स्थानीयहरुले उनी आएको थाहा पाउने बित्तिकै सोधपुछ गर्न थाले । तर उनले छिन् छिन्मा कुरा फेर्दै बोलीन ।
यता भदौ २६ गतेको बिहानै हामीलाई एउटा कल आयो। र कल हुन्छ बच्चा गुमाएका बुबाको । उहाले हाम्रो बच्चा लग्ने केटी घरमा आनन्दले बसिरहेको छ तपाईँहरु छिटो आउनुहोस् भन्ने बित्तिकै हामी स्कुलचौन तर्फै लाग्यौ । त्यहाँ पुग्दा घटनाले यस्तो मोड लिएको थियो ।
गाउँका स्थानीयहरुले पुजा पाठकको घर घेरेका थिए । सबैको अनुहारमा आक्रोस प्रस्टै देखिन्थ्यो ।
सबैले बारबार पुजालाई बच्चा कहाँ छन् भन्ने प्रश्न गरिरहेका थिए । तर, उनी मौन थिईन् । गाँउका सबै भेला भएर डर देखाएपछि उनले यस्तो प्रतिकृया दिइन ।
पुजा पाठकले यस काममा आफ्नो केही हात नरहेको र आफ्नो दिदी रितिकाले आफूलाई यस्तो गर्न बाध्य गरेको बताईन् र बच्चाहरु दिदीसँग सुरक्षित रहेको पनि जानकारी दिइन ।
यो सुन्ने बित्तिकै बच्चाहरु दमकमै छन् भन्ने लागेर सबैको मुहारमा खुसीयाली छायो । त्यसपछि हामीले एकछिन् पनि ढिला नगरि उनको दिदीको खोजीमा दमक आयौँ । पुजाले देखाएको ठाउँमै उनको दिदी रितिका पनि भेटिईन् । तर, उनले आफूलाई बच्चाको बारेमा थाहा नभएको र चिन्दा पनि नचिन्ने निरासानजक जवाफ दिइन ।
अब फेरी बच्चा भेटिने सबैको एउटै आशा पनि निराशा भयो । रितिकाले आफू बच्न झुट बोलेको हो कि भन्ठानेर गाउँलेले उनलाईपनि गाउँमै लिएर गए । तर, गाँउ पुगेर पनि उनले आफ्नो जवाफ फेरीनन । उनी भन्छिन मलाई फसाउन खोजीयो ।
तर केही घण्टाको सोधपुछ पछि भने पुजाले फेरी बयानमा नयाँ नयाँ कुरा थप्दै गईन् जसले गर्दा उनले यस अघी बोलीरहेका कुरा झुट हुदै गयो । त्यसपछि स्थानीयहरुले फकाएपछि केहीबेरमा पुजा पाठकले फेरी अर्को नयाँ जवाफ दिईन् । उनले बच्चाहरु बिर्तामोडमा रहेको खुलासा मात्रै गरिनन । बिर्तामाड जाउँ बच्चा निकाल्ने काम मेरो भनेर प्रतिवद्धता समेत जनाइन ।
उनले यो भनीसक्दा बेलुकाको ७ बजिसकेको थियो । त्यही भएर हामीले बिर्तामोड भोली पल्टमात्रै जाने निर्णय गर्यौँ । तर, भोली बिहानै हामीलाई बच्चा महाभारा भन्ने ठाउँमा छन् र सुरक्षित छन् भन्ने खबर आउँछ । महाभाराका स्थानीयले हामीलाई टेलीफोन गरेर बच्चा सुरक्षीत रहेको खवर सुनाउदा मात्रै पनि हामीलाई ढुक्क भए जस्तो भएको थियो ।
हामीले सल्लाह गरेर भेला भईसक्दा दिउँसोको १२ बजेको थियो । हामी ५ ओटा बाईकमा बच्चाको बुबा सहित महाभारको लागी निस्क्यौँ । केही घण्टा पछि हामी महाभारा पुग्यौ । त्यहाँ पुगेपछि बच्चाका बुबाले नै हामीलाई बाटो देखाउँदै लैजनुभयो ।
खोलाको बगर कासै कासले ढाकेको ठाउँमा एक दुई ओटा साना साना घर देखिन थाले । त्यहाँ पुग्ने बित्तिकै हामीले बच्चाहरुलाई देखिहाल्यौँ तर, उनीहरु डरले भागे । कुरा बुझ्दा थाहा भयो त्यो ठाउँ उनीहरु पहिला बसेको ठाउँ रहेछ ।
त्यहाँ पुगेपछि सबै कुरा परिवर्तन भयो । हामीले अहिले सम्म जे सोचेका थियौ त्यो हैन रहेछ । घटनाको वास्तविकता त अर्कै रहेछ । अहिलेसम्म हामीले शंकाको दायरामा राखेको पुजा र रितिका निर्दोष रहेछन् । बच्चाहरु आफ्नै खुसीले भागेका रहेछन्। बच्चाहरु पुजाले हैन उनकै बुबा आमाले बेच्न लागेको रहेछन् । यो सुनौ त ।
उनीहरुले १–२ लाख पैसा लिई आफ्नै छोरीको बिहे गर्दिन लागेका रहेछन्। पुजा पाठकले दमकसम्म ल्याईदिएको र त्यस पछि बच्चाहरु आफैँ महाभारा सम्म पुगेका रहेछन् । त्यहाँ उनीहरुलाई पहिलाको छिमेकीले सुरक्षित राखिदिएका रहेछन् । हामीले यी सबै कुरा बुझेपछि बच्चाहरु लग्ने कि नलग्ने भन्ने कुराको अन्योलमा पर्यौँ । त्यहाँको समाजले पनि हामीलाई बच्चा दिन मानिरहेको थिएन र बच्चाहरु पनि आफ्नो बुवाआमाले मार्छन् भन्दै थिए। हामीले जसो तसो बच्चा लिएर फक्र्यौ। गाउँ पुग्दा पुरा गाउँले हरुको हुल थियो । सबैले बच्चाहरु तिर औलाउँदै खुसी हुदैँ थिए । तर, बच्चा हराएको १८ दिनमा बच्चालाई सकुसल देख्दा आमाको मुहारमा हुनु पर्ने खुसी उनीहरुको अनुहारमा भने देखिएन् ।
उनले सानो छोरालाई तानेर धम्काउन थालिन् । सबै अचम्ममा परे कसैले बुझ्न सकेनन् के हुदैँ छ भनेर । पछि हामीले सबै कुरा गाँउकालाई सुनाएपछि सबै आक्रोसित भए । कसैले विश्वास गर्न सकेनन् यो सत्य हो भनेर ।
पुजा पाठकले सुरुमा नै सबै सत्य कुरा भन्देको भए यति सबैले यति धेरै दुख पाउनुपर्दैन थियो होला । र निर्दोष उनकी दिदी रितिकाले यति बेईज्जत र कुटाई सहनुपर्दैन थियो होला । पुजाले र पुरै गाउँले नै रितिकासँग माफ मागे र उनले पनि माफ दिईन् ।
बच्चाहरुलाई केही दिनसम्म स्थानीयले जिम्मा लिने र माहोल राम्रो भएपछि कुनै राम्रो आश्रममा दिने गाउँलेहरुले बताएका छन् ।
यो घटनाले के पुष्टी गर्छ भने आफ्नै बाबु र आमा आफ्ना सन्तानलाई बेच्न किन बाध्य हुन्छ ? यदी आर्थीक अभावकै कारण खान र लाउन दिनै नसक्ने हो भने त्यसकालागी अनेकन विकल्प छन् । सहयोगी सस्था छन् । स्थानीय सरकार छ । तर केहि लाख रुपैँयामा छोराछोरी बेच्न कुनै आमा बुबाको मनले कसरी मान्छ ? यो साँच्चैनै गम्भिर अवस्था हो । यस्तो अवस्थाको अन्त्यकालागी सबै सरोकारवाला सचेत हुनु पर्छ ।
