‘चुनाव कहिले कहिले , मेयरका उम्मेद्धार अहिले’

दमक , १० साउन । स्थानीय तह निर्वाचन २०८४ आउन अझै समय बाँकी छ। सरकारले निर्वाचनको मिति घोषणा गरेको छैन। राजनीतिक दलहरूले उम्मेदवारको टुंगो लगाएका छैनन्। जनताले आफ्नो मन बनाएका छैनन्। तर सामाजिक सञ्जालका भित्ताहरू हेर्दा लाग्छ, चुनाव भोलि नै हुँदैछ।

दमकको मेयर को बन्ला? बिर्तामोडको नेतृत्व कसले गर्ला? इटहरीको मेयर बन्ने दौडमा को–को छन्? यस्ता प्रश्नको उत्तर खोज्न अब निर्वाचन आयोगको सूचना कुर्नु पर्दैन। सामाजिक सञ्जालमै केही आकांक्षीहरूले आफ्नो उम्मेदवारी घोषणा गरिसकेका छन्।

कोही ‘अबको मेयर म’ भन्दैछन्। कोही ‘म मेयर बन्नुपर्छ’ भन्दैछन्। कोही सम्भावित उम्मेदवारको समर्थनमा उभिएका छन्। अनि कोही त जनताले मत माग्न बोलाइसकेजस्तो गरी सामाजिक सञ्जालमै चुनावी अभियान सुरु गरिसकेका छन्।चुनाव आउन अझै समय छ। तर केही आकांक्षीहरूको हतार हेर्दा लाग्छ, उनीहरूलाई निर्वाचनको मिति सरकारले होइन, फेसबुकले घोषणा गर्नेछ।

केही दिनअघि दमकको एक सक्रिय फेसबुक पेज आवर दमकले स्थानीय तहमा कुन पदमा उठ्ने सोच छ भनेर प्रश्न गर्‍यो। धेरैको रोजाइ मेयर पदमा देखियो। कतिपयले त टिप्पणीमै आफू अबको दमकको मेयर बन्ने घोषणा गरे। यसले एउटा कुरा चाहि स्पष्ट देखाएको छ कि स्थानीय तहमा नेतृत्व गर्ने आकांक्षा बढेको छ।

तर प्रश्न आकांक्षा हुनुमा होइन। प्रश्न के हो भने, मेयर बन्ने आकांक्षा किन भन्नेमा हो?

सहर बनाउने योजना भएर? जनताको समस्या समाधान गर्ने स्पष्ट दृष्टिकोण भएर? विगतका नेतृत्वका कमजोरी सुधार्ने क्षमता भएर? कि केवल सामाजिक सञ्जालमा लोकप्रिय देखिनका लागि?

हामीकहाँ चुनाव नजिकिँदै जाँदा उम्मेदवारहरू अचानक जनताका सबैभन्दा नजिकका मानिस बन्छन्। वर्षौंसम्म नदेखिएका अनुहारहरू घरदैलोमा देखिन थाल्छन्। जनताको दुःखमा कहिल्यै नदेखिएको संवेदना चुनावको मुखमा अचानक जाग्छ। अनि सामाजिक सञ्जालमा केही सय टिप्पणी र केही हजार लाइक आएपछि आफूलाई जनताले मेयर बनाइसकेको निष्कर्ष निकालिन्छ।

तर राजनीति फेसबुकको कमेन्ट बक्स होइन। जनप्रतिनिधि बन्नु लाइक र शेयरको प्रतियोगिता पनि होइन।

स्थानीय तहको नेतृत्व सामाजिक सञ्जालमा ‘म मेयर बन्छु’ लेखेर प्राप्त हुने पद होइन। यो जनताको विश्वासबाट प्राप्त हुने जिम्मेवारी हो। त्यसका लागि लोकप्रियता मात्र होइन, क्षमता, दृष्टिकोण, अनुभव, इमानदारीता र परिणाम देखाउने सामर्थ्य चाहिन्छ।

अहिले नै ‘म मेयर बन्छु’ भन्दै दौडिन थालेका आकांक्षीहरूले एउटा कुरा बुझ्न आवश्यक छः चुनावको मैदानमा सबैभन्दा पहिले उम्मेदवारको घोषणा होइन, उसको विगतको व्यवहार, काम र चरित्र जनतासामु आउँन पर्छ ।

जनताले सोध्नेछन्, तपाईं कहाँ हुनुहुन्थ्यो जब समस्या थियो? तपाईंले विगतमा के गर्नुभयो? तपाईंको योजना के हो? तपाईं किन नेतृत्व गर्न चाहनुहुन्छ? र सबैभन्दा महत्वपूर्ण, तपाईंलाई नै किन विश्वास गर्ने? यी प्रश्नको उत्तर फेसबुक स्टाटसले दिँदैन।

अहिलेको समय उम्मेदवारी घोषणा गर्ने समय पनि होइन। यो आफूलाई तयार गर्ने समय हो। जनताका समस्या बुझ्ने समय हो। वर्तमान जनप्रतिनिधिको कामको समीक्षा गर्ने समय हो। आफ्नो एजेन्डा बनाउने समय हो।

किनकि चुनावमा जित्ने व्यक्ति सबैभन्दा पहिले घोषणा गर्ने व्यक्ति नहुन सक्छ। सबैभन्दा धेरै फेसबुक पोस्ट गर्ने व्यक्ति पनि नहुन सक्छ। र सबैभन्दा धेरै ‘म नै हुँ’ भन्ने व्यक्ति त झनै नहुन सक्छ।
कहिलेकाहीँ धेरै चाँडो दौडिनेहरू दौड सुरु हुनुअघि नै थाकिसकेका हुन्छन्। त्यसैले अहिले नै उम्मेदवारी घोषणा गर्नेहरूलाई एउटा सुझाव छः अलिकति धैर्य गर्नुहोस्। फेसबुकको भित्तामा आफ्नो नाम लेख्नुअघि जनताको मनमा आफ्नो नाम लेखिने काम गर्नुहोस्।

अहिले ‘म मेयर बन्छु’ भन्नुभन्दा पहिले ‘म मेयर बनेँ भने के गर्छु?’ भन्ने प्रश्नको उत्तर खोज्नुहोस्।

किनकि अबको स्थानीय चुनावमा जनताले केवल अनुहार छान्ने छैनन्। एजेन्डा छान्नेछन्। कामको क्षमता छान्नेछन्। विगतको मूल्यांकन गर्नेछन्। र सबैभन्दा महत्वपूर्ण, घोषणाभन्दा परिणाममा विश्वास गर्नेछन्।

चुनाव आउन बाँकी छ। उम्मेदवारहरू जन्मिन थालिसके। अब हेर्न बाँकी यति मात्र होः यी उम्मेदवारहरू जनताका बीचबाट उठेका हुन् कि सामाजिक सञ्जालका कमेन्ट बक्सबाट?