दमक,१४ जेठ। नेकपा एमालेभित्र अहिले नेतृत्व परिवर्तनको ’भुइँचालो’ गएको छ।
सचिवालय बैठकमै अध्यक्ष ओलीको राजीनामा मागिएको खबरले तरंग ल्याएको छ। तर प्रश्न के भने के एमालेको समस्या केवल एउटा व्यक्ति, ’केपी ओली’ मा मात्र सीमित छ? के अध्यक्ष फेरिँदैमा एमाले सुध्रन्छ?
सत्ता र शक्तिको वरिपरि घुमिरहेका पुराना अनुहारहरूको झुण्डले के साँच्चै एमालेलाई नयाँ गति देला ?
होइन, एमालेको समस्या एउटा ’कम्प्युटर’ मा भाइरस पसेको जस्तो होइन, जसले एउटा ’सफ्टवेयर’ फेर्दैमा ठीक हुन्छ। यहाँ त पुरै ’हार्डवेयर’ नै आउटडेटेड भइसकेको छ। आम नागरिकको चाहना ओलीको बहिर्गमन मात्र होइन, बरु एमालेको सिंगो सांगठनिक संरचनाको पूर्ण ’रिबुट’ हो।
दशकौँदेखि एउटै कुर्सीमा टाँसिएर बसेका नेतृत्वले अब ’अभिभावकत्व’ स्वीकार्ने बेला भइसकेको छ। अबको एमालेलाई ’बा’ वा ’काका’ को विरासतले होइन, ३० देखि ४५ वर्ष उमेर समूहका भिजनरी युवा नेतृत्वको खाँचो छ।
पुराना नेताहरूले कार्यकारी पद ओगटेर बस्ने प्रवृत्तिले एमालेलाई जर्जर बनाइसकेको छ। के पार्टीमा युवाहरूलाई मौका दिने साहस एमालेसँग छ? यदि साच्चै देश बदल्ने हो भने, पदाधिकारीको पुरानो ’सिन्डिकेट’ भत्काउनै पर्छ। नयाँ सिराबाट, नयाँ सोच र नयाँ पुस्तालाई सत्ता सुम्पिएर मात्रै एमाले पुनर्जीवित हुन सक्छ।
नेतृत्व परिवर्तन भनेको केवल ’कुर्सीको तानातान’ होइन, यो पुस्तान्तरणको लडाइँ हो। यदि एमालेले समयमै आफ्ना ’बुढा हाड’ फेर्न सकेन भने, इतिहासले यो पार्टीलाई संग्रहालयमा मात्र सीमित गर्नेछ।
एमालेका लागि प्रश्न छ ? के अब पनि पुराना अनुहारकै अनुकम्पामा रमाउने? कि नयाँ पुस्तालाई साँचो सुम्पिएर समयको गतिसँगै हिँड्ने?
समय घर्किसकेको छ, फैसला अब एमाले पंक्तिले नै गर्नुपर्छ!
